مرد خوب است که در خانه کار کند.
ساير اعضا نيز خوب است که کار کنند.
در محيطي که کار کردن کسي باعث تنبل شدن افرادي مي شود، چه؟
آنجا هم مرد خوب است که کار کند؟
آنجا کار کردن خوب است از اين جهت که مرد و يا يک از اعضاي خانه که کار کنند، خودشان سودش را مي برند.
ولي همانجا کار کردن بد است، چون باعث عدم آموزش کار و عدم شکل گيري روحيه کار و تشويق تنبل ها مي شود.
نيز باعث تضعيف ، کساني که کار کن هستند مي شود.
خلاصه او که کارکن است، نبايد فکر کند که کارکردن هايش هدر مي رود.
بلکه او سود خود را مي برد.
و ضرر کننده واقعي همانها هستند که تنبلند و کار نمي کنند.

شما چه می اندیشید؟

صبح شد.
از نظم صحبت ها گفتند و گفتيم و بايد گفته شود.
من نيز گفتم.
ولي بيشتر نبايد مي گفتم.
بلکه بيشتر مي بايست که مرد عمل مي بود م و ديگران را با عمل و کارکرد منظمم به نظم و تدبير و انتظام دعوت مي کردم.
اصلا دعوت ديگران به نظم و يا هر کار ديگري که وظيفه ي من نيست.

راستی هر یک از ما چگونه می تواند دیگران را به راه خویش در آورد که زور هم نگفته باشد و هیچ تحمیلی هم در کار نباشد و به همراه معرفت و شعور و دوستی هم باشد؟

وقت طلاست را جدی بگیریم. زمان را هدر ندهیم و هم با هم برای ساختن ایرانی آباد و جهانی سرسبز و پیشرفته تلاش کنیم. اختلاف ادیان و احزاب را کنار بگذاریم و همه با هم مثل یک انسان واقعی ، در کنار هم به زندگی مسالمت آمیز بپردازیم.

تا کی صاحبان اندیشه ها و قرائت های متفاوت میخواهند به همدیگر اشکال وارد کنند و مناظره های بی پایان و بی فایده داشته باشند. شاید مناظره و بحث های علمی در مقاطع دینی و به نوبه ی خودش خوب و کارساز و لازم باشد ولی نه اینکه تمام زندگی و تمام تالیفات و تمام منبرها و تمام اینترنت را هم اشغال کند.

منبر و مسجد و هر مکان مقدس عبادی ، مکانی برای عبادت و پند و اندرز است. همه چیز را نباید با هم قاطی کرد. هر چیزی به جای خودش زیبا و قشنگ و حکیمانه است. تاریخ تاریک است. نباید به استناد تواریخ به جان همدیگر بیفتیم. تاریخ و ریشه من و تو هر چه بوده ، این مهم است که امروز من و تو در چه تعامل و مشارکتی برای ساختن و اصلاح جهان گام بر می داریم.

اکنون دیگر وقت آن است که انسانیت برای انسانیت خود کاری کند و فکر و برنامه نو و کاربردی و گسترده ای داشته باشد. باید قلل برتری و ارتفاعات علم و تکنولوژی را بپیمائیم. باید علم و دانش خویش در اختیار همدیگر قرار دهیم. پیشرفت یک انسان را فقط پیشرفت یک فرد واحد نبینیم . بلکه باید همه انسانها را به هم مرتبط بدانیم و در پی نظمی نوین و جهانی و البته واقعی ، سعی و تلاشی جانانه کنیم.

بگذارید هرکس به هر دین و آیین و کیش و مسلک و طریقتی که هست، باشد. در آوردن و کشاندن افراد به یک دین، نباید هرگز هیچ اجبار و حرف زوری در کار باشد. باید به همه این حق را که انتخابی آزاد داشته باشد بدهیم. این حداقل حقوق انسانی است که ما می توانیم برای هم قائل باشیم. که اگر در این کمترینها نیز کوتاهی و قصوری از خود نشان دهیم، چه فرق میان آدمی اینچنینی و حیوانیت آنچنانی؟

گزیده اینکه باید افکار و اعتقادات همدیگر را در پیشرفت ها و مجامع علمی و انجمنها و تلاشها، دخل و تصرف ندهیم. حتی در ازدواجها هم باید همین رفتار منطقی را داشته باشیم. هر کس از هر اقلیت و ملت و مسلکی و گرایشی بتواند با فرد دیگر از طیف و قبیله و کشور و قرائت دیگر به راحتی ازدواج کند و همه مسائل مربوط به عقاید و افکار و قرائت های شخصی را به محدوده ی خصوصی شخص واگذار کنیم و باهم در کمال صفا و صمیمیت به اصلاح و پیشرفت تمدن بشری بپردازیم.

آغاز سخن به نام ایزد رهنمای مهربان

یک سخن پیچیده، آن نوشته شده ای است که هیچ شک و تردیدی در او نیست.

مایه ی رهیافت است برای پارسایان.

همانانی که به پنهان گرویده اند و همایش های راز و نیاز برپای دارند

و از آنچه روزی شان نمودیم، به دیگران نیز بخشند.

و نیز کسانی که گرویده اند به همان چیزی که بر تو فرو فرستاده شده

و به آنچه بر پیشینیان تو فروفرستاده شده است.

و به واپسین روزگاران باوری سفت دارند.

اینانند که بر رهیافتی از پروردگارشانند و اینانند که همانا رستگارانند.

همانا کسانی که ناآرامنند، برابر است بر ایشان

که آنها را بیم دهی تا ندهی! هیچ گرایش و آرامشی نخواهند یافت.

خدایگان بر دلهایشان و بر شنیدنگاه هایشان مهری جانانه زده

و بر دیدنگاه هایشان پرده ای است

و برای ایشان است شکنجه ای بزرگ.

و از مردمند گروهی که میگویند:

به خدا و روز پسین گرویدم و نه این است که ایشان گرویده باشند.

بلكه اينان به خدا و کسانی که آرامش یافته اند، نیزنگ می زنند

و نیزنگ نمی کنند مگر خودشان را

و نه این است که ککشان هم می گزد.

در دلهایشان بیماریی است پس بیافزایدشان خدایگان بیماریی را

و برای ایشان است شکنجه ای دردناک،

در برابر آن دورغهایی که می گفتند.

و هنگامی که گفته شود به ایشان: چیزی را در زمین نگندانید!

می گویند: این است آنچه که ما آبادگرانیم.

آگاه باشید که این است که ایشان همانانند که گند زدگانند.

ولی نه این است که شعورشان برسد.

و هنگامی که گفته شود به ایشان: آرام باشید همچنانکه مردم آرامند،

گویند: آیا ما نیز بی سر و صدا باشیم همچنانکه این مردم نادان هستند؟

آگاه باشید که این است که ایشان همانانند که نادانند.

ولی نمی دانند که نمی دانند.

و هنگامی که دیدار کنند مردم آرام را گویند ما نیز اکنون در آرامش هستیم.

و آنگاه که به خلوت دم ساز شیطان های خویش در آیند،

گویند که این است که ما با شمائیم،

این است آنچه که ما به ریشخند گیرندگانیم.

خدایگان ، خود جانانه ریشخندشان زند.

و کشان کشان در سرکشی شان فرو می کندشان!

اینها کسانی اندکه گمراهی را به رهیافت فروختنند.

پس نه که سود بخشید بازرگانی شان،

 و نه که راهنمایی شدند.

نمودار اینان همانند کسی است که آتشی بیافروزد.

تا که روشن کند پیرامون خود را،

پس تا روشن کند اطراف خود را، خدایگان آن روشنی شان ببرد

و ایشان را در تاریکی هایی رها کند.

کرانند، گنگانند، کورانند، پس ایشان باز نمی گردند به حالت و زمان و نعمت اولیه

این ثمره ی ناشکری و نفاق و امراض روحی شان است.

این نمونه ای نمودارین از اینان بود.

یا نمودارشان مثل تندبارانی است از آسمان،

که ببارد و در آن باشد تاریکی ها و رعد و برق وحشتناک و دلهره آفرین.

که در آن حال قرار می دهند اینان،

انگشتهایشان را در گوشهایشان از ترس این صاعقه ها،

از ترس مردن،

که نمیرند.

و خدایگان بزرگ فراگیر و جهانگیر است مر ناسپاسان را،

که به هر کجای و هر مسلکی و سمتی باشند،

همو با آنها و در بر گیرنده ی آنهاست.

زود است که برق ،

روشنی چشم از آنها ببرد.

هر گاه روشنی یافتند، در آن روشنی قدم بر می دارند و راه می روند.

و هر گاه به تاریکی خوردند، از حرکت باز می ایستند.

حیرت زده و بهت زده،

ترسان و لرزان!

و اگر خدای توانمند می خواست ، هر آینه می زودود از ایشان،

شنیدنگاه هایشان و دیدنگاه هایشان!

که نه هرگز بشنوند و نه هرگز ببینند چیزی را!

همانا خدایگان بر هر کاری توانا و زبردست است.

اما سؤال از اين كه چرا اسلام اين حق را نسبت به زنان قائل نشده و چرا اسلام چند شوهري را اجازه نداده ، زيرا در اين نوع زناشويي رابطه پدر با فرزند عملاٌ نا مشخص است، هم چنان كه در كمونيسم (اشتراك) جنسي رابطه پدر با فرزندان نامشخص است.
همان طور كه كمونيسم نتوانست براي خود جا باز كند، چند شوهري نيز نتوانست مورد پذيرش باشد، زيرا زندگي خانوادگي و ايجاد آشيانه براي نسل آينده و ارتباط قطعي ميان نسل گذشته و آينده، خواسته غريزه و طبيعت بشر است. چند شوهري نه تنها با طبيعت انحصار طلبي و فرزند دوستي مرد نا موافق است، كه با طبيعت زن نيز مخالفت دارد. تحقيقات روانشناسي ثابت كرده است كه زن بيش از مرد خواهان تك همسري است. (3)
از جهت ديگر زن از مرد فقط عاملي براي ارضاي غريزه جنسي خود نمي خواهد كه گفته شود هرچه بيشتر، براي زن بهتر. زن از مرد موجودي مي خواهد كه قلب او را در اختيار داشته باشد ؛ حامي و مدافع او باشد؛ براي او فداكاري نمايد و غمخوار او باشد.
زن در چند شوهري هرگز نمي توانسته حمايت و محبت و عواطف خالصانه و فداكاري يك مرد را نسبت به خود جلب كند، از اين رو چند شوهري نظير روسپي گري همواره مورد تنفر زن بوده است. چند شوهر داشتن نه با تمايلات و خواسته هاي مرد موافقت داشته است و نه با خواسته ها و گرايش هاي زنان.(4) علاوه بر اين ، يكي ديگر از مشكلاتي كه در صورت چند همسري براي زنان ذكر شده، مشخص نبودن پدر براي فرزند مي باشد.
مسئله تعلق فرزند و معين شدن پدر فرزند، اگر چه تحقيقات امروزي و آزمايش هاي پزشكي آن را مشخص مي كند، اما از نظر رواني همچنان مسئله حل نشدني است؛ زيرا اولاٌ: همان گونه كه دانشمندان مي گويند: نتايج آزمايشهاي تجربي صد در صد نيست و احتمال خطاي اشتباه انساني يا ... وجود دارد.
ثانياٌ: مسئله اقناع روحي و رواني پدر و مادر و فرزند چيزي نيست كه با آزمايش قابل حل باشد. فرزند مي خواهد اطمينان قلبي و دروني يابد كه پدر و مادر او واقعي هستند و همين طور پدر و مادر. تا زماني كه اقناع و اطمينان قلبي و دروني صورت نگيرد ، به همان نسبت رابطه و پيوند عاطفي بين پدر و مادر و فرزند متزلزل خواهد بود. مطمئنا در صورت تعدد شوهر براي زن ، اين اطمينان و رابطه عاطفي حاصل نمي شود. يکي از مشکلات امروز در جهان غرب در روابط صميمي فرزندان و پدر و مادر از همين مسئله ناشي مي شود. 

 پى‏نوشت‏ها:
1 - تفسير نمونه، ج‏3، ص 256 - 260؛ مجموعه آثار، مطهرى، ج‏19، ص 357 - 361.
2 - الميزان، ج‏4، ص 319. 3 – مرتضي مطهري، مجموعه آثار، ج19، ص 302.
4 – همان ، ص 311.

من بحث سیاسی نکردم. من آن دردی را که از زندگی در این جامعه به دلم بود گفتم. اما میدانم و مطمئن هستم که اگر وضع معیشت این مردم خوب بود ، مساله مهمتری هم حل می شد. که مهمترین آنها مسائل معنوی بود. معنویتی که این روزها به طور کل ، رنگ و لعابش را از دست داده و فقط کلیشه ای و در حد حرف و تئوری است. معنویتی که امروزه فقط از نوع توخالی و پوک آن هست.

متاسفم برای این جامعه و این فرهنگ! وقتی در خیابان قوانین مسلم راهنمایی و رانندگی به راحتی زیر پا گذاشته میشود و وقتی در صف نانوایی به راحتی حق همدیگر را می خوردند، چه حسی می توان نسبت به این جامعه و این فرهنگ داشت؟

از حق یک نوزاد هم نمی گذرند! بلکه چندتایی از کوپن های نوزادان را هم اداره ی بازرگانی و اداره ی پست یا کارمندانشان به این بهانه که باطل شده است، بر میدارند و وقتی بررسی می کنیم می بینیم که باطل هم نشده است. تازه اگر هم باطل شده است، چرا آن را بر می دارید؟ اگر واقعا هم باطل شده باشد که نه به درد ارباب رجوع می خورد و نه به درد شما و اگر هم باطل نشده باشد که این حق ارباب رجوع است و باید از آن استفاده کند. آنهم چه ارباب رجوعی ، یه نوزاد یکی دو روزه!

و یا شاید هم که متصدیان امر طبق معمول قیمومت مردم را در خود حس کرده و با خود گفته اند که این نوزاد چند روزه که روغن نباتی و یا قند و شکر و برنج و صابون که نمی خواهد. پس باید این حق را از او سلب کنیم که به بقیه ، خدای ناکرده ظلمی و اجحافی نشود! در حالی که همان قانونی که این کوپن را می داده باید عقلش به اینجایش هم می رسیده و آن را به طور رسمی کم میکرد و مثلا تا شش ماهگی نباید هیچ کوپنی به نوزاد تعلق گیرد و بعدش هم باید مسئولین امور بهداشت و درمان تایید کنند که به چنین ارزاقی نیاز دارد یا نه؟ آن وقت مساله به این شکل می شد که پس باید در مقابل یک سری چیزها مثل پوشک و دستمال کاغذی و شیر خشک و ملزومات نوزادان را به طور رایگان و یا با یارانه ای مناسب به نوزادان اختصاص دهند. که این هم دردسر تازه ای برای خودشان می شد. پس ساکت باشید و صدایش را در نیاورید.

در مراکز بهداشت و درمانی هم به راحتی از حق نوزادان می خورند. مثلا مادری که اعلام کند شیر کافی ندارد، برای مسئولین کفایت نمی کند. بلکه باید آنقدر شیر نداشته باشد که روی بچه اثر کند و آنان این اثر را روی بچه ببینند و سپس تصمیم به صدور کوپن شیر خشک کنند. تازه آنهم از این طرف و آنطرفش می زنند و یکی را به فلان بهانه و دیگری را به فلان بهانه کم می کنند. بعد به بازار آزاد که میرویم می بینیم همان شیر خشکی که منحصرا توسط وزارت بهداشت و درمان و مراکز تابعه اش توزیع می شده ، در دست دلالان است و با قیمت های کذایی می فروشندش.

تازه این که چیزی نیست، اخیرا افرادی درب منازل را میزنند و وقتی از پشت در یا آیفن می گوییم: کیه؟ می گویند مامور بهداشت یا پیک بهداشت و عناوینی اینچنینی هستیم. ولی وقتی درب را باز می کنیم می بینیم که شخصی از یک شرکت خصوصی برای فروش پلاستیک زباله و اقلامی مشابه مزاحم شده است. نمیدانم چی می شد اگر مرد و مردونه می گفت: من از شرکت فلان هستم و میخواهم به شما در صورت نیازتان پلاستیک زباله بفروشم.

همچنین اخیرا گروههایی تحت عنوان سازمان آب و فاضلاب به درب منازل مراجعه کرده و می گویند که قبض آب را بیاورید. سپس با وارد کردن چیزهایی در لیست مخصوصش که بالایش آرم یک شرکت خصوصی که با سازمان آب و فاضلاب قرارداد دارد می باشد. آنگاه آن مامور کذایی با اطمینان تمام می گوید که ما از طرف سازمان آب و فاضلاب هستیم و قرار است که برایتان فاضلاب بکشیم. در وحله ی اول خوشحال می شویم. ولی او ادامه می دهد و میگوید که مبلغی را باید به حساب بریزید که ما تسهیلات ایجاد کرده ایم و با این طرح که اسمش را طرح عدم مراجعه ارباب رجوع گذاشته بودند، می خواهیم قسط بندی کنیم از قرار ماهی اینقدر و حالا شما هم بیایید و اینجا رو امضا کنید تا دفترچه اقساط بیاید درب منزل شما و ........

خلاصه این هم یک نوع شیادی دیگر است. نامردها یک روده ی راست هم در شکمشان نیست. دورغ پشت دروغ! خدا نجاتمان دهد از این وضعیت! راننده هایی هم که کرایه ها را به اختیار خود سه برابر کرده اند و وقتی هم اعتراض می کنی ، گاز ماشین را میگیرند و فرار می کنند. و حتی حاضر به مذاکره و گفتمان و بحث هم نیستند. این یعنی دزدی به ظاهر متشخصانه!

خدایا به ما رحم کن! خدایا به ما رحم کن!

این مقاله ادامه هم دارد.....

چنگیزها و مغولان و اعراب جاهلی و هیتلر ها و صدام ها ، آمدند و رفتند. اینان قرآن ها و کتابهای زیادی را سوزاندند و طوری نشدند. اگر هم طوری شدند ، سنگ و میمون و خرس و خرگوش نشدند. عاقل کارهایی را که دیگران کرده اند و نتیجه ای نگرفتند، هرگز انجام نمی دهد. همچنین احترام به کتاب و سنن و نظرات دیگران یک اصل انسانی مسلم است. نمیدانم اینان از چه روی به خود این اجازه را می دهند که نظرات و مقدسات دیگران را کشک حساب کنند. ولی آنگاه که کتابشان چاپ نشود و یا حسابشان بلوکه شود و یا سایتشان بسته شود، فورا سر به اعتراض بر می آورند و می گویند: آزادی و آزادی و آزادی

مطالب و دست نوشته ها اگر حق باشد و شما عرضه ی القای مطلب را داشته باشید، به کرسی هم می نشیند. وگرنه جز بدنامی و عذاب وجدان هیچ چیزی برایتان به ارمغان نمی آورد. ولی این درست نیست که یک نویسنده ، کسانی را که مطالبش را قبول نکرده و رد کرده اند ، نفهم تلقی کند. که اگر این طور باشد ، همین رابطه می تواند بر عکس هم باشد و آن شخص نویسنده از آن لحاظ که حرفهای مخاطبینش را نمی فهمد، نفهم و بی شعور است. ولی این اصلا منطقی نیست. مگر هر کس که رفتار و زبانش را  با مسائل و مطالب نویسنده ای مطابقت نداد، نفهم است؟ اگر این طور است که نفهمی نسبی است! مثلا فردی نسبت به مسائل و نظرات دیگری ،  نفهمم و همان فرد نسبت به مسائل و دست نوشته های افراد دیگر، نفهم هست! به نظر شما این منطقی است؟

همچنین بعضی ها یک جا نشسته اند و می گویند علی و زید و حسن و تقی و فاطمه این حرفها را زده اند و اشتباه هم هست. لطفا این افراد بگویند تا ماهم ببینیم و بدانیم که اینان  چه حرفهایی برای گفتن دارند؟ اینان می گویند آنها فلان کار ها را کرده اند و آن کارها غلط است چنین است و چنان! حال بگویند تا ما هم بدانیم و ببینم که خود این عزیزان، چه کارهایی تا به حال تحویل جامعه ی بشری داده اید؟ آیا جز تخریب به سازندگی هم پرداخته اند؟ آیا بهتر نبود که این دوستان گرامی  به جای تخریب دیگران ، فکر چاره و راهکار برای جامعه بشری و نوساناتش باشند؟

آیا این نویسندگان نوپا و یا حتی حرفه ای ، طرح و تز قابل اجرا و به در بخوری هم برا ی رشد انسانها دارید؟

تکانی به خود بدهند و در اعماق ضمیر و وجدانشان نیکوتر نظاره کنند که خود آنها هم به چیزهایی دلبستگی دارید که اکنون به زبان به آنها هتاکی می کنند! آن هتاکی که خود اینان مدعی غلط بودنش هستید! چطور شما به حسین اهانت می کنید و انتظار دارید به شما هم اکنون و یا روزی روزگاری اهانت نشود؟ چاه مکن بهر کسی، اول خودت دوم کسی!!!!

دوستان  عزیزم توجه کنند که اگر من شما را دوست یا برادر یا هر چیز دیگر خطاب کرده یا می کنم هیچکدامش تعارف و زبانبازی نیست. من رودربایستی با هیچ کس از شما ندارم و معتقدم که ما همگی باید عقلهایمان را روی هم بریزیم و برای رشد و تعالی بشریت اقدام کنیم و بس! نباید موارد اختلافی را پیش بکشیم! باید روی مشترکات کار کنیم. این یعنی مثبت اندیشیدن!

هر آنکه طالب و عاشق حق است عزتمند باشد!

نظرات ارزشمند خود را از طریق ایمیل rezamohammaditabar@gmail.com ارسال فرمایید. متشکرم و منتظر الطاف بی دریغ شما عزیزانم هستم.

رضا محمدی تبار

قم المقدسه

این حسینی که من و تو برایش به سر و سینه می زنیم، کدامین حسین است؟ آیا او همان حسین آرمانی و حماسه ساز است؟ به راستی چگونه می توان حرفهای درست و حسابی را از یاوه گویی ها و مزخرفات تشخیص داد؟

راستی شما هم از آنهایی هستید که اگر سرتان برود ، دست از عشق حسین برنمی دارید، نه؟ فکر می کنید چرا؟  فکر می کنید آیا یک درصد هم این احتمال را می دهید که این حسین ابن علی ابن ابیطالب آن حسین آرمانی شما نباشد و همه ی اینها ساخته و پرداخته ، تخیل راویان و تاریخ نویسان باشد؟

آخر در آن طرف قضیه اینقدر محکمات داریم که جای هیچ ان قلت و اشکال تراشی وجود ندارد. حتی من خبر دارم ، آنان که در مورد علی ابن ابیطالب آنهم چون در مقابل مقدسات خودشان قرار می گیرد، تعصبی نابخردانه دارند، به حسین و مظلومیت هایش که می رسند ، در جا خشکشان می زند و کوتاه می آیند و خلاصه به طور قطع یقین دارند که در حق این بزرگوار ظلم و ستمی ناروا روا داشته شده است. پس اینان نیز برایش تعزیت گرفته و مقدسش داشته و هماره گرامی اش میدارند!

شاید بابک نیز به طرز فجیعی کشته شده باشد و اهریمنان و شیاطین در حقش ظلم فراوان روا داشته باشند. من از قصه ظلمها و ستم ها به هر نوع از مردمان که باشد ، می رنجم. ولی رنجی که در ورای شنیدن قصه ی مظلومیت حسین علیه السلام می برم ، از گونه و نوعی منحصر به فرد است که فی الواقع نتوان وصفش به درستی نمود. و جز از طریق دل و حس و شعور منتقل نمی گردد.

آری بر همگان روشن است که یزید ظلم کرده است. این ظلم یک ظلم قطعی است. ولی با اینحال عده ای که در نابخردی زبده اند، در پی ماجراجویی و خودنمایی خویش و جبران بی هویتی هایشان ، حسین را که خود مظلوم ترین ستمدیدگان است، به اوصافی که به حق شایسته این امام بزرگوار نیست ، می خوانند.

شگفتا، که اگر کربلا و داغ عاشورا دروغ است و نه یزیدی آمده و نه حسینی و واقعا حسین مظلوم حماسه ی عاشورا نیست، پس چرا همه ی ملل دنیا و همه ی ادیان دنیا با شنیدن نام حسین و اندکی و فقط اندکی از قصه ی جانکاه شهادت او و یارانش و اسیری خاندانش ، ناخدآگاه اشکشان سرازیر شده و منقلب می شوند؟

راستی چرا این خیل دست و پا شکن در راه حسین ، اندکی و فقط اندکی هم به ترشحات این بی مغزان مدعی پرمغزی ، توجه نمی کنند؟

دست آخر هم کسانی از محبان و عشاقش آنهم از روی نادانی و فقط از روی چیره شدن و غالب شدن هوای نفسشان بر عقلشان و جسمشان، خدشه در راه و مسیر به یاد ماندنی حسین کرده و این نهضت را که می تواند با قرار گرفتن در خون هزاران حماسی بالفطرة ، برای ایادی قدرت و استکبار و تجاوز و غرور و تعدی ، مشکل آفرین باشد ، ضعیف و سنتی و افراطی و جلوه می نمایند و می خواهند عاشورا ها آفریده نشود و آنها هم راحت و آسوده به لذت و تمتع پلیدشان ادامه دهند.

ولی این طور نیست. بلکه حقیقت این است که حسین در قلب همه جا گرفته و با همه آزادمردان جهان اعم از مسلمان و غیر مسلمان همراه و دمساز است و خون هیچ انسان مشتاق حق نیست مگر اینکه به اقتدای به آن سرور شهید نپردازد و هماره در جهت احقاق حق و اعاده آبرو و حیثیت به باد رفته ی بشری، تلاش نکند.

پس ای کسانی که در جهت تضعیف رسالت اهل بیت و نهضت های عاشورایی و حق مدارانه و انقلابی هستید، بدانید و مطمئن هم باشید که حسین زنده است و یارانش کماکان هستند و در سراسر دنیا منتشر گشته اند. یارانی شجاع و دلیر و نترس! که غرش و نهیب  حق طلبانه ی شان جان و جام جانیان به جهنمی گرم و سوزان مبدل می نماید. خون حسین هنوز خشک نشده است. و هرگز هم نمی شود. پس درک کنید که «با آل علی هر که درافتاد ور افتاد»  ..........

پیام ها و نظرات ارزشمندتان را از طریق ایمیل پذیرا خواهم بود، متشکرم.

mahnajm@yahoo.com

سکس و مسائل سکسی مشکلی است که مدتهاست گریبان جامعه ی کاملا سنتی مثل جامعه ما را گرفته است. در جامعه ما دختران و پسران، از کودکی و از مهد کودک دور از هم نگه داشته می شوند و آن موقع هایی که هیچ احساس شهوانی به هم ندارند و هر چه هست عاطفه و مهر و محبت است، هیچ ارتباطی باهم ندارند و آن گاه که به اوج شهوت و نیاز می رسند ، یعنی در مقطع دانشگاه آن ها را با هم و به نحو مختلط و در هم رها می کنند.

شاید از اول اگر باهم می بودند بهتر بود تا قدری کیفیت و کمیت رابطه با همدیگر را به طور تعریف شده و تدوین شده و کلاسیک می آموختند. نمیدانم بر چه اساسی و بر پایه کدام مبنای دینی و اجتماعی بچه ها را از داشتن رابطه ای منطقی و مناسب و محدود با همدیگر باز داشته و این کار را عیب میدانند. ولی  عین همین کار در محیط دانشگاه که همگی به اوج شهوت رسیده و حاذق و بالغ هم شده اند، ناگهان همه ی این ارتباط ها منطقی و شرعی و قانونی و اجتماع پسند می شود.

در نظر بگیرید یک خانواده ی باصطلاح مذهبی را که از کودکی تا جوانی و تا مقطع دانشگاه فرزند دختر یا پسرش را از هر گونه موانست و همراهی و تکلم با جنس مخالف بر حذر می دارد ولی به محض اینکه فرزندش هرگونه کنکوری اعم از آزاد و دولتی و غیره را قبول شد، با همین برخوردها و صحبت کردن ها آن هم با افرادی که خانواده هیچ گونه شناخت و آگاهی از آنها و اصل و ریشه و نسبشان ندارند، هیچ مشکلی ندارند.

همه ی این قبیل تندروی ها و بی خیالی ها ، مضر و خطرناکند. بلکه از ابتدا باید آموزش برخورد با جنس مخالف و آموزش سکس به همه از همان ابتدای تحصیل داده شود تا در وقت مقتضی مثلا برای ازدواج یا کار و یا هر گونه برنامه ی دیگر ، این همه مشکلات عجیب و غریب که الآن هست، نباشد.

نمیدانم بر چه اساسی، وقتی فرزندان از مسائل جنسیتی سوالی می کنند ، با آنها برخورد های بد جور می شود. به طوری که دیگر او باشد و از این سوال ها نکند. بلکه روش صحیح آموزش قبل از هر گونه سوال و شبهه است. باید آموزش داد و به سوالات مافوق آموزش هم به خوبی و به نیکویی جواب داد تا نخواهد سوالش را از غیر منفذش به دست آورد.

روزها فکر من این است که ای دل غافل ، عمرت بگذشت و هیچ نکرده ای! راستی چرا سرنوشت با ما فقیر و فقراء این چنین می کند؟ نمی دانم چرا ولی تا بوده است همینطوری بوده است که بد زمانه ای بوده و هست!

شاید به خاطر اشتباهات خودمان، شاید هم به خاطر اشتباهات آباء و اجدادمان، نمیدانم در آتش کدامین گناه است که اینچنین می سوزیم. و ای کاش که تاب و توان و طاقت ساختن و هم داشتیم. ساختن با این مشکلات و ساختن خود و اهل خود و راه و منهج خویش!

روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم. به طرفه العینی زمان می گذرد و وقت برنامه ی دیگری می شود  و هنوز کار قبلی مثل کارهای قبلی نیمه تمام مانده که مانده که مانده!

خدایا خودت مددی بنما!

Name and Custom

اسم و رسم:

نامگذاری اعم از نامگذاری دختر و پسر و نامگذاری انجمن و گروه و موسسه و شرکت و هیئت و غیره ، بسیار اهمیت دارد و فوق العاده در پیشرفت و ترقی و تلاشهای آتیه ی هر شخص و هر گروه موثر می باشد.

برخی د راین زمینه نامگذاری قرآنی را اتخاذ نموده و برخی نیز با این نظریه مخالفت کرده اند. نام گذاری قرآنی باعث ترویج و نشر فرهنگ قرآنی-اسلامی می شود و این برای کسانی که خواهان چنین نشر و ترویجی هستند، یک هدف بلند مرتبه است.

نامگذاری قرآنی خوب است ولی نامگذاری فارسی اصیل بهتر است. به خصوص که این نامگذاری جاافتاده و مرسوم نیز باشد.

اما علی رغم اهمیت نامگذاری و اهمیتی که برای نامگذاری نیکو هست، این نکته نیز اهمیت دارد که همه ی اینها اسم است و اسم در مقابل رسم از اهمیت بسیار کمتری برخوردار است.

آری مهم رسم است. با هر نام و اسمی که باشیم، مهم آن است که چه کرده ایم و چه قرار است بکنیم. اینگونه است که برخی از کسانی که از حال و هواهای آنچنانی داشته اند و سپس در پی یک انقلاب و تحولی به مراحلی اعلی و بسیار بالا و به عرفان و علم فراوان و شهرت و جایگاه علمی و اجتماعی و محبوبیت رسیده اند، اصرار در ابقای اسم و نام قبلی خود داشته اند. و از جمله دلایلش را هم، تذکر و توجه یافتن خود و دیگران نسبت به همان اصل و سابقه است. البته ملاک همیشه حال افراد است ولی این در سنجش دیگران نسبت به فرد است ولی خود فرد اگر خواهان اصلاح و تربیت و رسیدن به مراتب عرفان و اخلاق باشد، یکی از راههایش همین ابقای اسمش به همان شکل اول است، تا  که هم خود مغرور نشود و هم دیگران درس بگیرند و بدانند که برای موفقیت و ترقی این رسم است که کارساز است و نه نام و اسامی و القاب.

و اما القاب ؛ از همان مواقعی که  تاریخ را می خواندیم می دیدیم که یکی از اقدامات امیرکبیر که مورد مباحات و تجلیل آن تاریخ نویسان بوده و نکته ی مثبتی در سطح درسی مدارس زمان من تلقی می شد، همین از بین بردن و برداشتن القاب و اسامی از ابتدا و چه بسا از انتهای اسم افراد بود. اما مع الوصف ، این اقدام تنها یک اقدام آنروزی بوده و از اندکی پس از امیرکبیر تا هم اکنون که قرن بیست و یکم هم هست و دیگر این چیزها طبیعی و بدیهی زمانه به حساب می آید، شاهدیم که باز هم این عناوین و القاب و اسامی همچنان باقی است و جالب است که غالبا هم هیچ کاره اند و هیچ کاری از دستشان بر نمی آید.  تفاوتی هم نیست که این القاب و اسامی را در مورد افراد وجیه یا غیره وجیه به کار برند. مهم خلاصه گویی و گزیده گویی چون درّ است. وانگهی اگر خواستیم از کسی تعرف و تمجیدی بکنیم و آن شخص مستحقش نیز باشد، از همه ی آن اوصاف مدد می جوییم و نه آنکه هر گاه خواستیم نام طرف را ببریم مجبور باشیم یک قطار اسامی و القاب و صفات را ردیف کنیم.

اساسا اسم و رسم یعنی نام شخص و صفات بارزه ای که می توان با نام بردن آن صفات، شخص را از دیگر اشخاص باز شناخت. فامیل به معنای شهرت نیز باید همینگونه باشد. ولی متاسفانه در این زمانه فقط یک اسم و فقط یک اسم است که در راه بازشناسی شخصی از اشخاص دیگر از آن استفاده می شود. و فی ذالک مقالات عدیده... .

پس مهم رسم است و نه اسم ولی در هر حال اسم نیز آنچنان کم اهمیت نیست و بهتر است در نامگذاری ها دقت شود. نامگذاری قرآنی ، روشی جاافتاده و معنوی است ولی ای بسا که نامگذاری ایرانی و فارسی بهتر و شایسته تر باشد.

نظرات و پیام های خود را از طریق ایمیل من مرقوم فرمائید:

mahnajm@yahoo.com

rezamohammaditabar@gmail.com

goodbye

www.nopi.parsiblog.com

با عناوین ذیل در وبلاگ نپی به روز شده ام:

خدای من

تاریخ یعنی تاریک

دستان ابولهب

اندر مضرات تجدد افراطی

اندر مضرات بخاری های گاز سوز

سنی شدن مرحوم رضا زنگنه

19 ساعت کار مفید در شبانه روز

باز هم درباره ی لیسانس بدون دیپلم و بدون دانشگاه

به بهانه نظم نوین جهانی

اهل بیت معصومند و از هر نسبت ناروا مبرا می باشند

زشتی گناه قتل و زنا و لزوم ازدواج مجدد و صیغه

rezamohammaditabar@gmail.com