رضا محمدی تبار

چگونه می توان جهان را مدینه فاضله کرد و همه چیز را بر وفق مراد دید و از دنیا لذت برد؟ من همینقدر می دانم که همه ی اینها عملی است. لکن شرطش این است که من و تو و همه مردم بخواهیم. و یا لااقل قاطبه ی مردم جهان یا لااقل مردم یک شهر و دیار بخواهند. من که از خودم شروع می کنم و در حد خودم به این مهم می پردازم. همچنین رسیدن به مدینه فاضله مستلزم حضور صاحبی به نام مهدی موعود نیست. بلکه حضور مهدی عج مستلزم مدینه فاضله است. نیز منافاتی ندارد که من و توی عاقل پیش از حضور سرورمان به این مهمات رسیده باشیم، آنگاه با حضور آن سرور به درجات بالاتری برسیم. چون کمال و رشد انسانی حد و حدود ندارد.
ما در عشقمان می سوزیم و می سازیم و کماکان منتظریم که شاید این جمعه چشمانمان را منور کند. نه اینکه دردها و بی فرهنگی ها را توجیه کنیم.
کلبه شما به هیچ وجه محقر نیست. چون به دل نورانی شما وصل است و دلهای نورانی، بزرگ و باشکوه و تو در تو و دارای نشیمنگاه ها و دلنشینی ها و کاخ های بلوری و شیشه ای ویژه و عالی رتبه هستند.

پس بیا که من و تو یکی شویم و پیکره بشریت را به بازوی اتحاد مزین کنیم و بسازیم میهن و دیار و کشور و جهان خود را!