در پی یک جریان فکری و فرهنگی و معنوی
هوا گرم است و گاهی برق هم می رود. می گویند پنج هزار وات، کمبود برق دارند. ولی معلوم نکردند که این پنج هزار در سال است یا در ماه و یا در ساعت و یا در ثانیه! نیز اصولا روال استانداردی در اعلامها نیست و هر کس به دنبال هدف تبلیغاتی که به دنبال آن است و استنباطی که می خواهد مردم از حرفهایش بکنند، آماری را می دهد. لذا گاهی روزانه و گاهی سالانه حساب می کنند. ولی در مجموع کلامشان نمیگویند که این آمار در چه مقیاس و محدوده ی زمانی و مکانی و کاری است.
خب! جای بسی تاسف! ولی مشکلات است دیگر! مردمند و مشکلاتشان! همه می گویند انشاء الله آقا خودش می آید و درست می کند! مردم امید دارند. درست است که به خاطر مشکلاتشان در حال انفجارند، ولی با این حال امید دارند و باز هم صبوری می کنند. شاید صبر زیادی هم خوب نباشد ولی مردم ایران واقعا صبورند.
اصلا مردم دنیا همگی شان، غالبا صبورند. این هم ظلم را تحمل می کنند و کمتر اقدامی می کنند و به ندرت حرفی رسمی و جهانی می زنند. بلکه غالبا در لاک خود هستند. برخی می گویند که مردم بی غیرت شده اند. نظرات متفاوت است. مردم مطلع نیستند و اساسا فرهنگشان هم اقتضای مطلع شدن را نمی کند. و یا شاید هم که می دانند ولی به پیچش مو می اندیشند و من و امثال من را اندر خم یک پیچ از مو وانهاده اند.
به جای این حرفها باید کاری کرد. کاری کارستان! کاری که مفید باشد. کاری که فرهنگی باشد. کاری که فکری و معنوی باشد. ما هر کاری که بکنیم و هر قدرتی هم که داشته باشیم، نمی توانیم بر فکر مردم حکومت کنیم. مردم هر طور که دلشان بخواهد فکر می کنند. فرعونها و قدرتهای بزرگ و استعمارگر و استثمار طلب و یاغی، نهایتا و با آن همه قدرت و عظمتشان، می توانستند به ابدان یعنی بدنهای مردم حکومت کنند و نه به افکار و ذهن آنها!
تجربه ی تاریخی به ما نشان داده که همین افکاری که در پیدا و پنهان مردم بوده و اکنون و هر زمان دیگر هم هست و خواهد بود، توانست بر علیه طغیانگری های فرعون به عنوان یک مثال و نمونه ، برخیزد و بساط حکومت ظالمانه اش را برکند. افکار و جریانات فکری و فرهنگی ، همیشه سازنده و کارخانه ی انقلابات و حرکات بزرگ و سیاسی و نقش آفرین در طول اعصار و قرون بوده اند.
پس باید روی فکرها و فرهنگ ها کار کرد و اگر امکانی هست و چیزی در چنته هست، حرف حق و حق مطلب و مطلب درست و درمان را به کرسی نشاند تا مردمان در این عصر و یا حتی اعصار آتیه بتوانند، آن کلمات را حلاجی و تحلیل کنند و بفهمند و هضم کنند و به مرور زمان و با برنامه ریزی و دقت نظر و همت فراوان به اجرایش برسانند.
خب! جای بسی تاسف! ولی مشکلات است دیگر! مردمند و مشکلاتشان! همه می گویند انشاء الله آقا خودش می آید و درست می کند! مردم امید دارند. درست است که به خاطر مشکلاتشان در حال انفجارند، ولی با این حال امید دارند و باز هم صبوری می کنند. شاید صبر زیادی هم خوب نباشد ولی مردم ایران واقعا صبورند.
اصلا مردم دنیا همگی شان، غالبا صبورند. این هم ظلم را تحمل می کنند و کمتر اقدامی می کنند و به ندرت حرفی رسمی و جهانی می زنند. بلکه غالبا در لاک خود هستند. برخی می گویند که مردم بی غیرت شده اند. نظرات متفاوت است. مردم مطلع نیستند و اساسا فرهنگشان هم اقتضای مطلع شدن را نمی کند. و یا شاید هم که می دانند ولی به پیچش مو می اندیشند و من و امثال من را اندر خم یک پیچ از مو وانهاده اند.
به جای این حرفها باید کاری کرد. کاری کارستان! کاری که مفید باشد. کاری که فرهنگی باشد. کاری که فکری و معنوی باشد. ما هر کاری که بکنیم و هر قدرتی هم که داشته باشیم، نمی توانیم بر فکر مردم حکومت کنیم. مردم هر طور که دلشان بخواهد فکر می کنند. فرعونها و قدرتهای بزرگ و استعمارگر و استثمار طلب و یاغی، نهایتا و با آن همه قدرت و عظمتشان، می توانستند به ابدان یعنی بدنهای مردم حکومت کنند و نه به افکار و ذهن آنها!
تجربه ی تاریخی به ما نشان داده که همین افکاری که در پیدا و پنهان مردم بوده و اکنون و هر زمان دیگر هم هست و خواهد بود، توانست بر علیه طغیانگری های فرعون به عنوان یک مثال و نمونه ، برخیزد و بساط حکومت ظالمانه اش را برکند. افکار و جریانات فکری و فرهنگی ، همیشه سازنده و کارخانه ی انقلابات و حرکات بزرگ و سیاسی و نقش آفرین در طول اعصار و قرون بوده اند.
پس باید روی فکرها و فرهنگ ها کار کرد و اگر امکانی هست و چیزی در چنته هست، حرف حق و حق مطلب و مطلب درست و درمان را به کرسی نشاند تا مردمان در این عصر و یا حتی اعصار آتیه بتوانند، آن کلمات را حلاجی و تحلیل کنند و بفهمند و هضم کنند و به مرور زمان و با برنامه ریزی و دقت نظر و همت فراوان به اجرایش برسانند.