رضا محمدی تبار

من همسری خوب دارم. من همسری بد دارم. همسر من خوب و زیباست! کارهایش زیباست! فطرتش زیباست! سیرتش زیباست! سیرتش مرا محو و دلداده کرده! عاشقی مستی است! همسرم سنبلی است برای عاشقی و تمریناتش! ورنه عشق مادی بی معنویت و بی قرار گرفتن در مسیر معنویات پوچ است و هیچ!!!
همسر من با  کلاس است، باصفاست. مومن است و با خدا، کار می کند از بهر رضای خدا! همسر من خوب همسری است. بد که نیست، لیک آنچه بد است از من است! همسرم هر صبح و شام به استقبال و بدرقه ام مشغول است. همسرم در گرفتاری و غم مرا یاری رسان است. همسرم مردی می کند از بهر نامردی های من! همسرم نیک سازش می کند با نابخردی های من! همسرم را من دوست دارم! همسرم را من دوست دارم همی!