اصل مهربانی
و خلاصه مهربانی و مهرورزی، اصل است و غیر آن با طینت بشری مانوس نیست. خدا هم مهربان مهربانان است و در مهرورزی و شمول رحمت و مهرش به همه بندگان خوب و بدش، شهره است.
فرمانروا در هستی کیست جز خدا؟ او فرمانروای فرمانروایان است. خوب خوبان است. شاه شاهان است. تنها تو را ای خدا می پرستیم و تنها از تو یاری می خواهیم. تنهایت می پرستیم و تنهایت یار خواهیم.
کلید هدایت و رسیدن به شاهراه مقاوم و استوار و ماندنی در دست خدای یکتا است. پس در هر امری، من فقط از او کمک می جویم. کسان زیادی را دیده ام که می گویند نمی شود و نشدنی است. کارهایی را که به عقل جن هم نمی رسد، می توان با اتکا به فضل الهی و کرامتش به سرانجام رسانید. این بسیار مجرب و مطابق عقل و مانوس با قدرت لایزال الهی است.
خدایا تو خود ما را به راه استوار، راهنمایی کن! راه آنان که برشان فراوان بخشیدی، جز کسانی که برشان خشم گرفته ای و نه گمشدگان در خوهای چهارپایان.
باز هم به نام تو ای محبوب و ای مهربان و ای مهرورز؛ الف حرف اول الفت و مهربانی است که تو پایه گذار و استمرار دهنده ای آنی! لام حرف اول «لبیک» است که من و ما در روز ازل و در عالم ذر به سوال تو گفتیم و همگی تصدیق کردیم که تو پروردگار جهانیانی و قابل ستودن و ستایش از هر جهت. و میم، حرف اول محبت است که باز تو اولین و آخرینش هستی و به محبت کسانی مرا آراسته ای که به محبتشان به تو نزدیک تر می شود و این مهم را حس و لمس و هضم می کنم.
هم الفت خود به ما نمودی قلنا لک لبیک محبت تو نمودی، همه چیز را به احسن وجهش تو به ما نمایاندی و کتاب را نیز تو و نوشتن را نیز تو! و تو همه چیزی!
فرمانروا در هستی کیست جز خدا؟ او فرمانروای فرمانروایان است. خوب خوبان است. شاه شاهان است. تنها تو را ای خدا می پرستیم و تنها از تو یاری می خواهیم. تنهایت می پرستیم و تنهایت یار خواهیم.
کلید هدایت و رسیدن به شاهراه مقاوم و استوار و ماندنی در دست خدای یکتا است. پس در هر امری، من فقط از او کمک می جویم. کسان زیادی را دیده ام که می گویند نمی شود و نشدنی است. کارهایی را که به عقل جن هم نمی رسد، می توان با اتکا به فضل الهی و کرامتش به سرانجام رسانید. این بسیار مجرب و مطابق عقل و مانوس با قدرت لایزال الهی است.
خدایا تو خود ما را به راه استوار، راهنمایی کن! راه آنان که برشان فراوان بخشیدی، جز کسانی که برشان خشم گرفته ای و نه گمشدگان در خوهای چهارپایان.
باز هم به نام تو ای محبوب و ای مهربان و ای مهرورز؛ الف حرف اول الفت و مهربانی است که تو پایه گذار و استمرار دهنده ای آنی! لام حرف اول «لبیک» است که من و ما در روز ازل و در عالم ذر به سوال تو گفتیم و همگی تصدیق کردیم که تو پروردگار جهانیانی و قابل ستودن و ستایش از هر جهت. و میم، حرف اول محبت است که باز تو اولین و آخرینش هستی و به محبت کسانی مرا آراسته ای که به محبتشان به تو نزدیک تر می شود و این مهم را حس و لمس و هضم می کنم.
هم الفت خود به ما نمودی قلنا لک لبیک محبت تو نمودی، همه چیز را به احسن وجهش تو به ما نمایاندی و کتاب را نیز تو و نوشتن را نیز تو! و تو همه چیزی!